اخبار سیاسی

 تسلیح YPG از سوی آمریکا / فردریک سی هوف*


سرویس جهان- روز 9 ماه می سال 2017، وزارت دفاع ایالات متحده رضایت رئیس جمهور ترامپ برای فراهم نمودن سلاح برای نیروهای کرد سوری واحدهای مدافع خلق (YPG)، یک گروه شبه نظامی که در بیش از دو سال گذشته به عنوان اصلی ترین نیروی زمینی مبارزه علیه (داعش یا دولت اسلامی) در شرق سوریه تبدیل شده است، را تایید کرد. گروه YPG شاخه سوری حزب کارگران کردستان (پ ک ک) است که در ترکیه و عراق مستقر است و از سوی ایالات متحده و ناتو به عنوان یک گروه تروریستی شناخته شده است. بیانیه وزارت دفاع آمریکا یک هفته قبل از ملاقات دونالد ترامپ و اردوغان در دفتر کار رئیس جمهور امریکا منتشر شد.

ترکیه به طور مداوم مخالفت شدید خود را با رابطه میان واشنگتن و آنچه که آنکارا آن را سازمانی تروریستی می داند، اعلام کرده است. آنکارا معتقد است مقامات پ.ک.ک در منبج و دیگر نقاط سوریه حضور دارند و از ایالات متحده آمریکا خواسته است تا در نبرد زمینی علیه داعش نیروهای دیگری را جایگزین YPG کند. دولت ترامپ - و فرماندهی مرکزی ایالات متحده در (سنتکام) که نقش سیاسی مهمی را (در سیاست آمریکا) بازی می کند- با این خواسته مخالفت کرد و ظاهرا مانع هر گونه بحث بر سر این امر شد.

برای فرماندهی مرکزی آمریکا یا سنتکام، مبارزان کرد YPG توانایی خود در نبرد زمینی علیه داعش را ثابت کرده اند. این رابطه در زمان محاصره شهر کردنشین کوبانی سوریه از سوی داعش در اواخر سال 2014 شکل گرفت، جایی که نیروی هوایی آمریکا و مبارزان YPG بر روی زمین عناصر اصلی شکستن محاصره و تحمیل تلفات سنگین بر داعش بودند. نگرش جنگجویانه آنکارا نسبت به نبرد کوبانی این ذهنیت را در برخی از محافل نظامی آمریکا بوجود آورد که (مسئله) ترکیه مشکل ساز خواهد بود: در عین حال نگرش بجا مانده از عدم اجازه آنکارا به ارتش امریکا برای استفاده از خاک ترکیه در جنگ سال 2003 آمریکا علیه عراق برای گشودن جبهه شمال عراق در برابر صدام حسین وجود داشت.

وزارت دفاع آمریکا با آگاهی از این امر که داعش صرفا بوسیله نیروی هوایی از بین نخواهد رفت و با توجه به اینکه برای تضعیف و در نهایت شکست حکومت خلافت خود خوانده داعش تحت هدایت ریاست جمهوری فعالیت می کرد، تصمیم گرفت با نیروی زمینی در دسترس موجود همکاری کند: این نیرو YPG بود. با گذشت زمان مشاوران نظامی آمریکا احترام قابل توجهی نسبت به مبارزان YPG پیدا کردند. دولت اوباما نسبت به نگرانی ترکیه درباره پ.ک.ک بی توجهی نشان داد و در مقابل از آنکارا خواست مانع رفتن طرفداران داعش از ترکیه به سوریه شود. و وزارت دفاع تلاش کرد تا با بکارگیری نیروهای غیر کرد در شرق سوریه (که عمدتا عرب بودند) در قالب یک گروه شبه نظامی به نام "نیروهای سوریه دموکراتیک (SDF) از نگرانی های آنکارا بکاهد." با این حال، آنکارا  SDF را همان YPG می دانست که برخی نیروهای کمکی عرب عضو آن هستند.

برنامه ریزی نظامی سنتکام که در ابتدا بر تضعیف و نابودی داعش در سراسر شرق سوریه متمرکز بود روز به روز بیشتر بر "پایتخت" داعش در سوریه، یعنی شهر رقه متمرکز شده است. مرکز فرماندهی مرکزی آمریکا یا سنتکام ظاهرا به ترکیه اطمینان داده است که آزاد سازی رقه – که اکثریت ساکنان آن عرب هستند – تحت کنترل کردها نخواهد بود: و اینکه عناصر عرب SDF کنترل آن شهر را در دست خواهند گرفت. به نظر می رسد که هدف از این اطمینان بخشی کاهش نگرانی ترک ها در دو زمینه است: اینکه کردها نمی توانند ادعای به انجام رساندن یک ماموریت نظامی قابل توجه را داشته باشند؛ و دیگر اینکه YPG نخواهد توانست قلمرو خود را به سمت رقه و منطقه خودمختار کردنشین اطراف آن که امیدوار است بر آن حکومت کند، گسترش دهد.

واکنش ترکیه به بیانیه وزارت دفاع آمریکا منفی بود، اما به صورت غیر علنی و غیرآشکار. دیدگاه آنکارا این است که مسلح کردن YPG از سوی آمریکا چیزی نیست که به تازگی شروع شده باشد: این اتفاق مدت هاست که در جریان است. اگر چه این بیانیه مخالفت گسترده و سراسری جامعه ترکیه را به همراه خواهد داشت که به میزان قابل توجهی از جانب پ ک ک رنج کشیده اند، اما هم دولت و هم مردم می دانند که روابط دوجانبه با واشنگتن مهم بوده و یک بعدی نیست. رئیس جمهور اردوغان - هر چند بدون شک از بیانیه وزارت دولت آمریکا که رابطه خوبی با دولت وی در آنکارا داشت ناراحت است-  اهداف متعددی را سفر خود به واشنگتن دنبال کرد. او امیدوار است بتواند امریکا را از تصمیم خود مبنی بر آنچه که وی تصمیم واشنگتن برای استفاده از (و تسلیح) تروریست ها برای مبارزه با تروریست ها می داند، منصرف سازد.

اگر این بیانیه صادر نشده بود ممکن بود اردوغان در کاخ سفید پیشنهادی را مطرح کند که ایالات متحده رابطه خود با YPG را کنار بگذارند و از نیروهای زمینی ترکیه - از جمله واحدهایی که  در عملیات مبارزه شهری اندکی تجریه دارند- برای کنترل رقه استفاده کند. در صورتی که وی چنین پیشنهادی را مطرح می کرد بدون شک همتای آمریکایی اش بر این باور خود تاکید می کرد که مسئله زمان در عملیات رقه بسیار حیاتی است و جایگزین نمودن نیروهای زمینی تاخیر غیر قابل قبول بوجود می آورد. آیا ممکن است اردوغان ترامپ را برای انجام اقدامی غیر از این قانع کرده باشد؟ ظاهرا ما هرگز جواب این سوال را نخواهیم دانست. و ممکن است کاخ سفید اینگونه تصور کرده باشد: (الف) با خارج نمودن این مسئله از دستور کار و (ب) اطمینان دادن به اردوغان نسبت به تعهد فوری و قابل توجه نسبت به نیروهای ترکیه.

 

 

 

دولت اوباما مدام در برابر انجام اقدام درست در شرق سوریه مقاومت کرد. به عبارتی، در ایجاد ائتلافی از نیروی زمینی حرفه ای آماده و مشتاق برای شکست قاطعانه داعش و در آزاد سازی مناطق شهری با استفاده از واحدهای نظامی مناسب که برای پیچیدگی های جنگ محله به محله و خانه به خانه آموزش دیده اند، تعلل می کرد. دولت ترامپ چنین شرایطی را به ارث برد و تصمیم گرفته است استراتژی ای را به کار گیرد تا شبه نظامیان را در نبرد رقه در موضع حمله قرار دهد.

 

 

 

در حالت ایده آل شانس و شرایط خوبی که زمانی آمریکا به خاطر آن شناخته می شد با آزادی سازی رقه باز خواهد گشت. در حالت ایده آل شبه نظامیان داعش قبل از ورود نیروهای SDF به شهر نابود خواهند شد. در غیر اینصورت، شبه نظامیان SDF - همراه با مشاوران آمریکایی - عملکرد نیروهای آموزش دیده حرفه ای را تقلید خواهند کرد. جان دهها هزار نفر از غیر نظامیان در معرض خطر است. در صورتی که در دو سال گذشته اتحاد ترکیه و آمریکا با تمام قوا شکل می گرفت، در آن صورت داعش به شیوه ای سریع، حرفه ای و رضایت بخش و با کمترین تلفات جانی شکست می خورد. اما اکنون بایستی برای آینده ای بهتر دعا کرد

 

*فردریک سی. هوف مدیر مرکز رفیق حریری برای خاور میانه وابسته به شورای آتلانتیک است.

منبع: شورای آتلانتیک

ترجمه: خبرگزاری کردپرس- سرویس جهان

 

کد خبرنگار: 40101

 

کد مطلب: 130153  |  تاريخ: ۱۳۹۶/۳/۳  |  ساعت: ۲۲ : ۳۵


تعداد بازدید : 176

نظرات
-----------------

نام : (اختیاری)
ایمیل : (اختیاری)
متن نظر :