اخبار دینی

رمضان؛ ماه مهمانی خداست


سرویس کردستان؛ ماه مبارک رمضان در فرهنگ ما ایرانیان و به ویژه مردم کردستان دارای جایگاه خاصی است ماهی که از آن به عنوان ماه مهمانی خدا یاد می کنند و در این ماه مبارک دلها از کینه ها پاک می شوند.

به گزارش کردپرس؛ با فرار رسیدن ماه مبارک رمضان شهرهای کردستان حال و هوایی دیگر به خود می گیرند صدای دل انگیز اذان و مناجات نامه از مناره مساجد گوش و جان هر شنونده ای را نوازش می دهد مساجد مملو از روزه دارانی است که برای افطاری در این مکان مقدس جمع میشوند و به عبادت معبود خویش می پردازند.

 رمضان ماه مهمانی خداوند، ماه عبادت، خودسازی و تزکیه نفس با شور و حال خاص خود است و سفره های افطاری و سحری دوباره رونق خانه ها می شود در این روزهای پربرکت همه در تکاپوی بهره برداری از فضایل ارزشمند ماه مبارک هستند و ماه رمضان امسال نیز با شروع فصل گرما یعنی خرداد ماه همزمان شده است و مطمئناً روزه داری در این روزهای گرم و طاقت فرسا با سختی ها و مشکلات خاص خود همراه است و در این میان بحث طولانی شدن زمان روزه داری نیز یکی از مسائلی است که باید به آن توجه شود.حال که ماه مبارک رمضان در این فصل تقارن پیدا کرده می توان از آن به عنوان یک فرصت برای خودسازی و پالایش درون بیشتر استفاده کرد. درباره مبانی فلسفه و برکات ماه مبارک رمضان با «اردلان منصوری» استاد دانشگاه و مدرس حوزه که معتقد است روزه را می توان در میان عبادت ها تنها عبادتی دانست که از همان ابتدا با تذهیب نفس و پالایش درونی آغاز می شود به گفت‌وگو نشستیم که در ادامه می خوانید.

چه ارتباطی بین ماه مبارک رمضان و قرآن که در این ماه بر قلب پیامبر(ص) نازل شده است وجود دارد؟

روزه از معدود عبادت هایی محسوب می شود که خداوند فلسفه آن را به شکل ویژه در قرآن کریم بیان کرده است. به عنوان مثال در سوره بقره آمده است «یا ایها الذین آمنوا کتبت علیکم الصیام کما کتبت علی الذین من قبلکم لعلکم تتقون» یعنی ای کسانی که ایمان آورده اید روزه بر شما واجب شد چنان که بر کسانی که قبل از شما بودند واجب شده باشد که شما به تقوا برسید. تقوا یعنی این که انسان سپری در برابر غیر خدا داشته باشد و نگذارد که غیرخدا در دل و وجودش وارد شود. یعنی در واقع با روزه ما خود را در حصن و حصاری قرار می دهیم که غیرخدا در آن راه ندارد. پرهیزکاری در واقع کنترل چشم، گوش، زبان و همچنین امیال و خواسته هاست. همچنین در ادامه آیه قبل خداوند متعال می فرماید: «شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن» این آیه نشان می دهد که روزه گرفتن در ماه مبارک رمضان که قرآن در آن فرود آمده است اهمیت زیادی دارد.

 در واقع قرآن کریم رابط بین ما و خداست.

چیزی که بین ما و خداوند وجود دارد تا ما به آن چنگ بزنیم و این قرآن در ماه مبارک رمضان نازل شده است. قرآن بر کجا نازل می شود؟

 بر قلب، یعنی سر و کار روزه با قلب است. در واقع در ماه مبارک رمضان قلب خود را به خدا می سپاریم تا خداوند معنویت و محبت و حکمت را بر قلبمان نازل کند پس فلسفه روزه همین است که ما قلب خود را پرورش دهیم.

به نظر شما مبانی معرفتی فلسفه روزه به عناون عبادتی ویژه چیست؟

 با رمضان می خواهیم روحانی و ملکوتی شویم در واقع خود روزه یعنی از دنیا کندن، در دنیا مهمترین ویژگی مشترک که بین موجودات زنده چه انسان و چه حیوان وجود دارد خوردن و آشامیدن است. در واقع با نخوردن و نیاشامیدن ارتباطمان را با دنیا قطع می کنیم و معنای مبارزه همین است. خداوند درباره فلسفه روزه، نتیجه و جمه بندی ماه مبارک رمضان را چنین بیان می فرمایند: «هنگامی که بندگان من درباره من من از تو ای پیامبر سوال می کنند من نزدیکم» یعنی روزه وظیفه ای است برای اینکه این نزدیکی خدا و قرب الهی حاصل آید. از این رو نهایت و فلسفه روزه همین است که به اصل خودمان برسیم که همان قرب خداوند و کنار خداوند نشستن است. این همان لحظه پیدا کردن هویت واقعی خود است. به تعبیر روایات یعنی بمیرد قبل از اینکه بمیرد. چون روزه دار با امساک در خوردن و آشامیدن، در واقع از دنیا جدا می‌شود یعنی رزق خود را از دنیا نمی گیرد.

روزه ای که عرفای اسلامی برای تذهیب نفس و سیر و سلوک توصیه می کنند با روزه ای که عموم مردم در ماه مبارک رمضان می‌گیرند چه تفاوتی دارد؟

 روزه با سایر عبادت ها فرق دارد مثلاً در نماز بخشی از کارها مانند: رکوع، سجود ذکر قیام و تشهد را  انجام می دهیم و در عبادت های دیگر هم همین طور است اما ظاهر هر قضیه در روزه این است که کاری انجام نمی دهیم. در این جا نگه داشتن خود از غیر خدا ترک کردن و نه گفتن به غیر خدا مطرح می شود که بالاتر از خوردن و نیاشامیدن است. در این مرحله اصلاً توجه به غیر خداوند وجود ندارد و فقط او را می بینیم و در نظر می گیریم. این حالت دوم همان روزه خاص عارفانه است که به برکت عشق حاصل می شود و در واقع پوسته و مقدمات حقیقت روزه همان شریعت است که شامل نگه داشتن خود از حرام هاست. بنابراین خلاصه بحث این است که در روزه عرفانی در واقع همان روزه معمول ما البته با توجه عمیق تر است.

با توجه به اینکه همه عبادت ها برای خداست و پاداش آنها را خداوند می دهد پس چرا فرموده است «روزه از آن من است و من به آن پاداش می دهم»؟

 همه عبادت ها از آن خداست ولی در همه عبادت ها امکان ریا وجود دارد. کسی که نماز می خواند، حج می رود یا حتی قرآن می خواند چون در انظار مردم است امکان ریا وجود دارد و غیرخدا را ممکن است در کارهایش شریک خداوند متعال قرار دهد. اما کسی که روزه گرفته است سختی و محنتی را تحمل می کند که در سایر عبادت ها کمتر دیده می شود. و در عین حال هیچکس غیر از خدا از آن آگاه نیست. روزه عبادتی است که مربوط به درون افراد است. در واقع روزه به تمام معنا برای خداست و غیرخدا در آن راه ندارد و هرچه هست مربوط به قلب است. خداوند فرموده است:« أنا اجزی به» یعنی من خودم جزای روزه هستم. با توجه به آیه «و اذ اسالک عبادی عنی فانی قریب» و بحثی که بر مبناب آن فلسفه روزه را وصال و نزدیک شدن با خدا دانستیم. اکنون می‌توان نتیجه گرفت که جزا او پاداش روزه خود خداست.


کد مطلب: 130672  |  تاريخ: ۱۳۹۶/۳/۱۲  |  ساعت: ۹ : ۵۳

تعداد بازدید : 132

نظرات
-----------------

نام : (اختیاری)
ایمیل : (اختیاری)
متن نظر :