درد دلی با مسئولین ادرات محیط زیست و منابع طبیعی شهرستان دیواندره به بهانه ی حرکت فصلی ماهی ها

روستای بناوچان از روستاهای بخش مرکزی دیواندره استان کردستان با طبیعتی بکر زیستگاه چند گونه نادر و کمیاب جانوری و گیاهی است و واقع شدن روستا بر روی رودخانه خورخوره و همجواری آن با کوهستان چل چه مه از توانمندی ها و ظرفیت های خاص و بالقوه روستا است که می تواند منشأ تحول و پیشرفت واقع شود .

روستای بناوچان از روستاهای بخش مرکزی دیواندره استان کردستان با طبیعتی بکر زیستگاه چند گونه نادر و کمیاب جانوری و گیاهی است و واقع شدن روستا بر روی رودخانه خورخوره و همجواری آن با کوهستان چل چه مه از توانمندی ها و ظرفیت های خاص و بالقوه روستا است که می تواند منشأ تحول و پیشرفت واقع شود .
لذا با تمامی این اوصاف و وجود طبیعتی اینچنین بکر برخورد نامناسب اهالی و مردمان روستا وشهرهای اطراف و مهم تر از همه کم لطفی مسئولین و نهادهای مرتبط بلاخص در دو دهه گذشته متأسفانه بسیاری از این گونه های کمیاب گیاهی و جانوری در حال انقراض می باشد که می توان به مجموعه زنبورهای دماغه “برد قه لا”،”ته نگه ی بیله سه ن” و گویزه سوتیاو با بیش از پانصد سال قدمت و گل بسیار زیبا و کمیاب خون سیاوش و جغد سفید کوهستان چل چه مه و … اشاره نمود .اما آنچه در اواخر بهار باعث نگرانی مردمان روستا و فعالین حوزه محیط زیست شده،حرکت دسته جمعی ماهی ها به مناطق بالادست و سرچشمه رودخانه حد فاصل روستاهای بناوچان،توکلان و شاقلا یعنی آب ها و چشمه های بزرگ کوهستان چل چه مه جهت تخم ریزی می باشد .
در خرداد ماه سه گونه خاص از ماهی ها مسافت چند کیلومتری را از قسمت های پایین دست و سد شهید کاظمی سقز جهت تخم ریزی طی می کنند تا به سرچشمه های آبی چل چه مه برسند اما مسیر آبشار گونه و شدت جریان آب در مسیری به اسم “کانی ماسیه که” بزرگترین خطر و تهدید در این مسیر طولانی است که امکان رد شدن ماهی ها بسیار مشکل است ولی قضیه به همین جا ختم نمی شود،چند سالی است مردم شهرها و روستاهای همجوار با اطلاع از مسیر عبورشان در اواسط خرداد ماه هر روز بالغ بر چند هزار قطعه در فصلی که شکار کاملا ممنوع می باشد به طرق مختلف شکار و از بین می برند .با محاسبه ای سر انگشتی ماهی های شکار شده بارور آن هم در فصل شکار ممنوع می توان تا حدودی به عمق فاجعه پی برد .
بدبختانه فاجعه به همین جا ختم نمی گردد،در اواخر فصل تابستان و اوایل پاییز اهالی روستای توکلان با ایجاد 13 آبگیر(بناوان) برروی رودخانه باعث خشکاندن کامل رودخانه از روستای توکلان تا بناوچان و آبباره می گردند .هر روز با خشک شدن و کم آب شدن جاهای به نسبت عمیق تر رودخانه شاهد تلف شدن ماهی ها و در نتیجه آلوده شدن و متعفن شدن مسیر رودخانه خواهیم شد .
لذا ضمن انعکاس وضعیت آسف بار زیست محیطی و شرایط حاد رودخانه تصمیم بر آن شد که دهیاری با همکاری و عنایت بخشدار محترم بخش مرکزی در اولین فرصت مسیر حرکت ماهی ها را به مسیری شیبدار و ملایم تغییر و هر مانع طبیعی مخاطره آمیز در طول مسیرشان را رفع و برطرف سازیم .اما مشکل مسدود نمودن آب توسط اهالی روستاهای بالادست و شکار بی رویه و شیوه های نادرست همچون استفاده از سم و یا جریان برق هنوز همچون تهدیدی بالقوه باقی است که نیازمند کار فرهنگی و متقاعد نمودن اهالی روستای توکلان با شیوه ی درست و قانونی برداشت از آب های سطحی می باشد .
لذا انتظار می رود مسئولین اداره محیط زیست و منابع طبیعی شهرستان جهت جلوگیری از اتلاف بیش از پیش گونه های متنوع گیاهی و جانوری در چل چه مه چاره بیاندیشند .
صادقی – دهیار روستای بناوچان

این خبر رو هم ببینید

روز قلم، این شمشیر غلاف نشدنی عدالت مبارک/ تانیا شعفی

روز قلم، را تنها با یک بیت شعر از «احمد خانی»، شاعر و نویسنده کُرد، …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *